Column

Crook’s Music World

31-01-2011  

Crook of te wel “Cees Smit” zal hier zijn columns plaatsen over voornamelijk
Country en Rockabilly ook andere muziek stijlen kunnen aan bod komen.
Crook heeft af en toe in de Country Gazette geschreven, maar heeft jaren lang zijn diensten verleend aan het country blad het CDN, [Country Dance News]

 

 choose your language in the google toolbar to translate this page

 

 

Hallo Rock vrienden,

 

Zie ook bulletin nr: 22 t/m 27

IndoRock

 

 

Het is al weer 10 jaar geleden dat de Duitse en Japanse oorlogsmachines tot zwijgen zijn gebracht, dus 1955, als DJ Alan Freed het Rock Around The Clock van Bill Haley and His Comets het luchtruim inzend.

 

Woody Brunning, zanger en slaggitarist verteld over hun optredens in de Regio’s; De Hollandse meisjes vonden de Ambonezen en de Indische jongens interessant maar de ‘Blanda’s’ baalden ervan en begonnen te schelden van Pinda’s en Blauwen. Tja, 1958. Veel vechtpartijen

Het zet de muziekwereld in een nieuw fel en vlammend muzieklicht gebeuren. Rock & Roll licht! Muziek die bij de jonge mensen van toen onvermoede energie vrijmaakte. Dat liep in het begin wel eens uit de hand. Overal waar de film ‘Rock Around The Clock’ werd vertoond braken vaak vechtpartijen en relletjes uit. Tja, men moest wel wennen aan het pittige R&R ritme.

 

tussen de Indo’s en de Blanda’s. Harry Koster begint nog eens over de vingerzetting.”Bij ons veel simpeler dan normaal. Bijv. één vinger voor alle snaren. Zoals bij de Hawaï of Slide gitaar.” “Ja,” zegt Jan Akkerman,”daar zit wat in, ik zag wel dat ze speelden met de onderste drie snaren maar dan dubbel uitgevoerd. En een zes snarige bas. Heel apart en doordacht.” Woody,”we keken heel agressief op de bühne. Maar de gevestigde orde moest er niet veel van hebben. Ze reageerden heel neerbuigend en afwijzend. Het lijken wel een stelletje apen met die lange haren, had Mies Bouman gezegd. En die Pi Scheffer was niet veel beter.” “Zeker,” bevestigt Jan Akkerman giftig, “men vond dat je ontroering van papier af moest kunnen lezen en niet uit de muziek moest kunnen beleven. Klootzakken!”

 

Maar er is dan in Nederland (Holland) ook nog wat anders al een tijdje aan het sudderen. Op 27-12-1949 is de soevereiniteitsoverdracht aan Indonesië ondertekend en is Nederland weer een kolonie kwijt. Dat betekende dat duizenden en duizenden mensen moesten kiezen voor Indonesië of Nederland. Indische mensen met een Nederlands paspoort (vaak inlandse moeder en Nederlandse vader) kozen voor Nederland en gingen. En er was nog een groep, van de Molukken, waarvan de vaders veel in dienst van de KNIL(Koninklijk Nederlands Indisch Leger) zaten. Zij gingen er van uit dat Nederland wel voor hen zou zorgen en gingen dus ook vol vertrouwen mee naar Nederland. (Zij hadden geen Ned.paspoort en waren in feite dus stateloos) De mensen kregen tot eind jaren ’50 de keuzemogelijkheid. De eerst golf kwam direct en aanvankelijk werd men vriendelijk behandeld. De tweede golf kwam, omdat ze spijt hadden van hun keuze voor Indonesië, eind jaren ’50. Dit werden spijtoptanten genoemd en werden al wat zuiniger begroet. Vooral in het begin deed men zijn best om in te burgeren maar dat zakte geleidelijk verder weg. De mensen waren in grote kampementen onder gebracht. Ik weet van kamp Westerbork(Drenthe), dat dit barakkenstelsel is aangepast en ook is gebruikt voor deze huisvesting onder de naam Schattenberg.

 

 

 

 

 

 

 

 

Woody glimlacht en Eddy Chatelin begint over de geniepige discriminatie. “Die topper van Andy,’Little Blue Bird’, zegt die man (Pi Scheffer?), Andy, met zijn Klein Blauw Vogeltje. Man, dat woord Blauw was immers een scheldwoord voor ons!” “Ach,” vergoelijkt Woody,“toch werden we, ergens anders, weer op handen gedragen.” Dan Harry Muskee (voor Cuby & The Blizzards) vanuit het Ambonezenkamp Schattenberg, Assen met een interessante opmerking; Het was zo dat op de HBS erbij feesten Dixieland werd gespeeld en op de MULO was het Rock & Roll. Tja. Dan nog Harry koster over de vader van de Tielman Brothers; die zei, dat de mensen luisterden met hun ogen. Er moest dus ook veel show aan te pas komen.

Bij de Tielman Brothers denk ik er wel eens aan dat hun vader, Herman Tielman, dezelfde ambitie gehad moet hebben als die van The Jacksons! Allebei wilden ze dat hun kinderen het gingen maken in de wereld. Wel, dat is ze wel gelukt. Zeker in de Indo kringen. Want al deze ‘jongens’ zijn het roerend eens over het feit dat deze groep veruit de beste was in de Nederlandse Indo Rock.

 

 

 

Zo waren de Indische en Ambonese mensen dus te vinden in de barakken, overal in Nederland. En het werden hechte gemeenschappen. En ook hier werd druk geoefend met allerlei instrumenten. Ja, veel met een gitaar maar ook andere instrumenten. Veel werd zelf gemaakt. En overal ontstonden bandjes. En vanaf het begin was er het verschil in de sound doordat de vingerzetting anders was aangeleerd.

Ook de blanke jeugd begon, nadat de Rock Around The Clock Bom was geëxplodeerd, gitaarles te nemen.

 

De Tielman Brothers!(De ongekroonde koningen van de Indorock) Vier broers en zonen van vader Herman Tielman. Die broers waren Loulou – drum, Reggy – gitaar, Ponthon – bas en Andy – gitaar.(En de naam van Andy Tielman wordt geschreven met een gouden randje in de Indorock geschiedenis)

 

 

 

En in 1957 kocht ik dus mijn Egmond gitaar, incl. hoes, op de Prinsengracht (in Den Haag) voor F49,50. En velen volgden. Een element kon je er zo onder zetten, dan nog een versterker en de zaak kon lawaai maken. Ik heb het al eens eerder genoemd. Er bestaat een boek die specifiek over de Indo Rockers gaat en ook nog aandacht besteed aan de Indische Nederpop. Het heet Rockin’Ramona en het is geschreven door Lutgard Mutsaers. Ook is er een gelijknamige DVD in de handel die ik al eens heb getipt. Hierna een aantal citaten/info uit het boek en uit de DVD.

 

De familie kwam in 1957 van Timor naar Nederland. En op dat moment was alles nog aan het ‘gisten’. Er waren veel dixieland bands en ook de Hawaï gitaar was heel populair. Maar dat veranderde toen het Rock Around the Clock werd. De Tielman Brothers waren niet de eersten maar stegen wel boven iedereen uit. Dit zeker ook door de zware trainingspraktijk van vader Tielman. Vanaf 1958 tot 1964 werden zij toonaangevend, op hun terrein, in Europa. Dit vooral vanuit Duitsland, Mannheim, waar ze enorm populair waren geworden. (Er waren nog een paar omstandigheden, dat daar aan meehielp. Ten eerste was daar niets van het neerbuigende gedoe zoals, gevoeld, in Nederland. Er waren in Duitsland nog ontzettend veel Amerikanen gestationeerd en er was een enorm vrouwenoverschot.

Eerst even iets over The Hot Jumpers uit Den Haag. Daar had Oscar Rëxhauser, de basgitarist, zelf een drie-snarige basgitaar gebouwd. (de eerste elektrische basgitaar van Nederland, volgens hem) Wim Monoarta, slaggitarist, verzorgde de versterkers. Deze Indo band had ongeveer de zelfde intenties als de Trembling Strings uit Groningen(20feb.bullitsrockplanet.nl) . Goede Rock & Roll spelen maar ook rustige muziek voor de iets oudere dans lustigen. Ze gingen op den duur hun geluk beproeven in Duitsland. Zo verging het ook de Crazy Rockers van Eddy Chatelin. Daar was een gezellige babbel tussen de jongens over vroeger. Harry Koster, gitaar/saxofoon, legt uit dat ze in Indonesië vaak als Hollanders gezien werden. Maar eenmaal in Holland aangekomen piepten ze wel anders. Daar waren ze ineens geen Hollanders meer. Ronny Neydorff, sologitarist van de Cherokees, uit Rotterdam grinnikt wat en geniet zichtbaar van het ophalen van de oude herinneringen. “Keurige witte kleding op de bühne aan was belangrijk! Zeker.”

 

En Woody zei het al eens; ze werden daar op handen gedragen) Als de Tielman Brothers eens wat eerder vrij waren gingen ze kijken en luisteren naar bijv. de Crazy Rockers. (Eddy Chatelin zegt daarover dat ze dan wel vaak een aangepast repertoire speelden. Veel bands probeerden de Tielman Brothers na te volgen en als Andy dan op de proppen kwam, vonden ze het gênant om dezelfde nummers te laten horen.)  

Maar in 1964 kregen Andy en Reggy een auto-ongeluk waarbij Andy ernstig aan zijn arm werd gekwetst. Ponthom ging voor zich zelf beginnen en dat werd voorlopig het einde van de oorspronkelijke Tielman formatie. Andy speelde niet meer zo goed op de gitaar als hij zelf vond dat het moest zijn en ontdekte dat hij ook een hele goede stem had. Er kwamen wel weer successen, met hits, met Andy als middelpunt. Vele jaren later, achter in de jaren ’90, heb ik Andy een keer zien optreden in Groningen. Het was niet zo geweldig met de organisatie en zijn begeleiding. Maar toen hij zelf op de bühne kwam stond daar werkelijk iemand met veel charisma. Hij was niet erg groot van gestalte maar hij had zeker de allure van een ster.

In Groningen had je ook een jongeman die er wat van kon. En die ik ook persoonlijk heb leren kennen. Dat was Mauritz Hitijahubessy. Ze speelden onder de naam Little Ritz & the Rocking Butterflies.

 

 

 

Harry Berg, sologitarist en een vrolijke krullenbol, met een enorm Haags accent, wilde graag op een Indo lijken en maakte zijn haar donker. Henny Heuting, de drummer komt wat later binnen en vraagt aan Koster waar Harry is. Die wees naar de overkant en zei,”daar.” Maar Henny zag hem niet. Lachen jongens.

 

Met Indische en Amboneze muzikanten.(Mauritz zelf was een Molukker.) Op mijn verjaardag 13 feb.1960, traden ze op in de Violenstraat in Groningen, samen met The Askay Brothers en nog anderen. De kaartjes kosten 75 cent! Tja, een hele show voor 75 cent! Ik was dat weekend thuis en ging er natuurlijk naar toe. Toen ik Mauritz de gitaar boogie zag en hoorde spelen was ik toch wel onder de indruk van zijn gitaarspel. Ongeveer net als nu van Johnny Bernard, als hij de Orange Blossom Special speelt, zal ik maar zeggen.

Verder zijn daar natuurlijk Electric Johnny & the Sky Rockers met Jan Schouten en Rene & the Alligators van Rene Nodeldijk. Het is teveel om op te noemen maar ik kan verwijzen naar Indo Rock Galerij of de storyofindorock.nl  van Henk Looijestijn uit Rijswijk.

 

 

 

 

 

Vandaag de dag zie je op de vele jaarlijkse Pasar Malams dat zelfs na 60 jaar, hun droom naar soevereiniteit nog springlevend is. Ook daar spelen de Indo Rock bands, maar ook vele andere indo’s.

Ook ben ik me er van bewust dat je van de genoemde heren zoals de Harry’s, Woody, Ronnie, Ed, laat staan de Tielman Brothers en/of Andy  alleen al, afzonderlijk, een boek zou kunnen schrijven. Maar ja ……Wie weet.

Datwastweer. Rockin Crook.

 

 

 

    Geschreven door Cees Smit [Crook`s Music World ]
www.bullitcountry.nl